Fare Çuvalı Teorisi

TRT Eski Spikeri Sırrı Er yazdı…

Mısır’da bir laboratuvara fare taşıyan bir köylü, yol boyunca çuvalı her çeyrek saatte bir sertçe sallar. Bunun sebebini soranlara ise şu cevabı verir:

“Eğer çuvalı sallamazsam fareler sakinleşir, nerede olduklarını anlar, çuvalı kemirip kaçarlar. Ama salladığımda can derdine düşüp birbirlerine saldırırlar ve çuvalı delmeyi akıl edemezler.”

Fare Çuvalı Teorisi, yönetenlerin ve güç odaklarının, yozlaşmış sistemlerini korumak için kitleleri birbirine kırdırma sanatıdır.

Tam da böyle!

Seni ezen sisteme başkaldırmaz, yanındakini düşman beller, onu parçalarsın. Çuvalı sallayan egemenler ise yukarıdan sırıtarak seyreder.

Siyasiler; yolsuzlukları, adaletsizlikleri, hukuksuzlukları, haksızlıkları, vurgunları, liyâkatsizlikleri, enflasyonu ve beceriksizlikleri gizlemek için çuvalı delicesine sallar; halk ise açlığı unutur, kimlik savaşlarına tutuşur. Siyasiler; yolsuzlukları, adaletsizlikleri, hukuksuzlukları, haksızlıkları, vurgunları, liyâkatsizlikleri, enflasyonu ve beceriksizlikleri gizlemek için çuvalı delicesine sallar; halk ise açlığı unutur, kimlik savaşlarına tutuşur. Öyle ki bir süre sonra kendi gölgesiyle bile kavga etmeye başlar.

Sahte düşmanlar üreten sistemi ve onu yöneten seçkinleri sorgulaması gereken toplumun öfkesi; etnik kimlikler, mezhepler, ötekileştirici söylemler ve yaşam tarzları üzerinden birbirine yöneltilir.

Ezilen vatandaş, asıl sorumluyu eleştirmek yerine kendisinden daha çaresiz durumda olanı düşman görür ve körleşir. Sağında solunda kim varsa o’cu, bu’cu, şu’cu diye yaftalar; ardından ihbar eder.

Neticede birleşmesi gereken toplum, birbirinin boğazına çökmeye hazır güdümlü kalabalıklara dönüşür. Böylece ortaya, zavallının zavallıya duyduğu bir öfke yumağı çıkar.

Oysa mesele çuvalın içindekiler değil, çuvalı sallayanlardır!

“İftiracılar her zaman kutsal mıdır artık? Suçsuzluk ne zamandan beri koruyamaz oldu kendini?”

Arthur Miller – Cadı Kazanı

#SinemDedetaş