20-21. Dönem Kırıkkale Milletvekili Kemal Albayrak: Asıl Gündem Nerede?

Basının gündeminde AK Parti’nin Sakarya kampı var. Günlerdir toplantıda yaşananlar yazılıp çiziliyor. Cumhurbaşkanı Erdoğan için hazırlanan bir şarkı, tek adam anlayışını müziğe de taşımış gibiydi. Millî takım marşlarını andıran bu gösterinin ardından asıl tartışma, kimin ayağa kalktığı, kimin alkışladığı ya da alkışlamadığı oldu.

Oysa asıl soru şu değil mi? İnsan gerçekten çevresinin esiri mi, yoksa çevresi mi iktidarın esiri hâline geliyor?

Gündem; ayağa kalkanlar, alkışlayanlar ve alkışlamayanlar oldu. Peki ülkenin gerçek meseleleri konuşuldu mu? Adaletsizlikler, KHK mağduriyetleri, ekonomik çöküş, kayyum uygulamaları, hukukun tartışmalı kararları ve derinleşen hukuk devleti sorunu masaya yatırıldı mı?

Gördüğümüz kadarıyla konuşulan, yalnızca Bülent Arınç, Binali Yıldırım, İsmail Kahraman ve Cemil Çiçek’in ayağa kalkıp kalkmadığıydı. Siyasetin düştüğü seviye, ülkenin içine sürüklendiği tabloyu gölgede bırakıyor.

Oysa ben bu kampta adaletsizliğin, ekonomik daralmanın ve gençlerin umutsuzluğunun ele alınacağını; bunlara çözüm aranacağını düşünmüştüm. Görünen o ki cesaretin önüne makam, statü ve siyasi hesaplar geçmiş.

Asıl sorgulanması gereken, kimlerin ayağa kalktığı değil; 24 yıllık iktidarın muhasebesinin neden yapılmadığıdır. Ülke bu kadar ağır sorunlarla karşı karşıyayken, partinin “ak saçlı” isimlerinin bu soruları sorması gerekmez miydi?

Bir arkadaşıma, “Sen ne yaptın?” diye sordum. “Ne ayağa kalktım ne de alkışladım.” dedi. İnsan ister istemez düşünüyor:

Acaba alkışlamayanların da bir listesi tutuluyor mudur?

Bunu zaman gösterecek.

Ahlak alkış beklemez. İnsan, kimsenin görmediği yerde de vicdanının sesini dinleyebiliyorsa ahlaklıdır. Korkuyla oluşturulan itaat düzeninin yükünü yine korkanlar taşır. Aklını ipotek ettirmeyen, vicdanını ve merhametini koruyan insanlar ise kötülük karşısında sessiz kalmaz.

Mısırlı yazar Necip Mahfuz’un ifadesiyle:

“Ahlak, hayatın insanın önüne koyduğu olaylar karşısındaki davranışıdır.”

Hakikate ulaşmak ancak özgür akılla mümkündür; başkalarının hesabına göre yaşamakla değil.

Bir insan, siyasi yapıdaki çıkar ilişkilerini, kirli sadakat ağlarını ve liyakatin nasıl yok edildiğini göremiyorsa ya kendini aldatıyordur ya da iradesini teslim etmiştir. İradesini teslim edenler, hakikatten önce efendilerinin bakışını önemser. Mazlumun sözü doğru olsa bile, makam ve çıkar onlar için daha değerlidir.

Bugün siyaset, müzakere zemini olmaktan uzaklaşıyor; mevcut düzeni koruma mekanizmasına dönüşüyor. Hakikatin değil, gücün belirleyici olduğu; korkunun, propagandanın, hukuki baskının ve çıkar ittifaklarının öne çıktığı bir düzen inşa ediliyor.

Bir zamanlar “Millet için iktidar” deniliyordu. Bugün ise iktidarı korumak adına millete yüklenen bedeller konuşuluyor.

Amaca ulaşmak uğruna her yöntemin meşru görüldüğü yerde ahlak zedelenir. Devletin imkânları siyasal hesapların parçası hâline gelir. Oysa ahlaklı siyaset, hedefe giderken ilkelerinden vazgeçmeyendir. Bugün ise hiyerarşik sadakat üzerinden ödüllendirilen yeni bir siyasal kültür oluşturuldu.

Güçlü kurumlar yerine güçlü kişiler öne çıkarılıyor. İş bilenlerden çok iş bitirenler değer görüyor. Dün kendisini mazlum olarak tanımlayanların bir kısmı, bugün gücün sağladığı imkânlarla yeni bir tahakküm düzeninin parçası hâline gelmiş durumda.

Bütün bunları görüp de inanmayanlar, görmedikleri hakikatlere nasıl inanıyorlar? Ölümü gördüğü hâlde ona hazırlanmayan bir insanın çelişkisini hatırlatıyor bu durum.

Dostoyevski, Öteki romanında insanın ikiyüzlülüğünü büyük bir ustalıkla anlatır.

Bazen iyi niyetle, “Kuruluş döneminde bu siyasete neden destek oldunuz?” diye soranlar oluyor. Bu eleştiriye saygı duyarım. Ancak şu sözü de unutmamak gerekir:

“İnsan, sınanmadığı günahın masumu değildir.”

Ahmet Cevdet Paşa’nın şu sözü ise bugün de anlamını koruyor:

“İlmi olmayanın feraseti, feraseti olmayanın siyaseti, siyaseti olmayanın riyaseti olmaz.”

30 Haziran 2026
Kemal Albayrak