Usta Ücretli Omuz Omuza: Görünmeyen Emeğin Hikâyesi

Bir ülkenin eğitim sistemi, sadece müfredatıyla değil; sınıfa giren her bir emekçinin alın teriyle ayakta durur. Kadrolu öğretmenler kadar, hatta çoğu zaman daha zor şartlarda görev yapan usta öğreticiler ve ek dersliler, sistemin görünmeyen yükünü taşır. Ancak ne yazık ki görünmeyen emek, çoğu zaman görünmeyen hak kaybına da dönüşür.

Bugün binlerce usta öğretici ve ek dersli eğitim emekçisi; güvencesiz, düşük ücretli ve belirsizlik içinde çalışıyor. Aynı sınıfta, aynı sorumluluğu üstlenip farklı statü ve farklı haklarla görev yapmak, adalet duygusunu zedeliyor. Oysa eğitimde adalet, yalnızca öğrenciye değil; öğreticiye de sağlanmalıdır.

Ek dersli olmak, “geçici” olmak değildir. Usta öğretici olmak, “ikincil” olmak değildir. Bu insanlar yıllardır aynı kurumlarda, aynı öğrencilerle, aynı fedakârlıkla görev yapıyor. Buna rağmen sosyal güvenceden mahrum bırakılmaları, ücret dengesizliğiyle karşı karşıya kalmaları ve her dönem başında yeniden belirsizlik yaşamaları kabul edilebilir değildir.

Bir toplumun geleceğini inşa edenler, kendi geleceklerinden kaygı duymamalıdır. Eğitimin yükünü taşıyanların sırtına güvencesizlik yüklemek, uzun vadede sistemin kalitesini de zedeler. Çünkü huzursuzluk üretkenliği azaltır; belirsizlik motivasyonu kırar.

Mesele yalnızca maaş değildir. Mesele, emeğin onuru ve hukukun eşitliği meselesidir. Aynı işi yapanların aynı haklara sahip olması, sosyal devlet ilkesinin temel gereğidir.

Bugün atılması gereken adım nettir:
Usta öğreticilerin ve ek derslilerin çalışma koşulları iyileştirilmeli, ücret adaleti sağlanmalı, sosyal güvenceleri güçlendirilmelidir.

Eğitim, fedakârlıkla yürür; ama fedakârlık sömürüye dönüşmemelidir.
Emeğin hakkı teslim edilmedikçe, adalet eksik kalır.

#UstaÜcretliOmuzOmuza
#EkDerslilereSahipÇık