Polisin Sorunları Yazı Dizisi – 7. Bölüm: “Güven Kaybı”

Güvenin Yeniden İnşası İçin Şeffaflık, Adalet ve İletişim Şart

Güven, bir günde kaybedilmez.
Yavaş yavaş aşınır.
Küçük kırılmalarla başlar, sonra derinleşir.
Bugün polisle toplum arasında yaşanan mesafe de tam olarak böyle oluştu.

Sokakta karşılaşılan bir bakış,
bir müdahalede yükselen ses,
bir olay sonrası büyüyen öfke…
Bunların hiçbiri tek başına açıklayıcı değil.
Ama hepsi bir araya geldiğinde, adına güven kaybı dediğimiz tablo ortaya çıkıyor.

Toplum, polise eskisi kadar yakın hissetmiyor.
Polis de toplumdan giderek uzaklaşıyor.
İki taraf da kendini savunmada hissediyor.
Bu savunma hali, iletişimi değil, gerilimi büyütüyor.

Burada mesele “iyi polis–kötü polis” tartışması değil.
Mesele, sistemin ürettiği yorgunluk ve kopuş.
Uzun çalışma saatleri, baskı, eksik donanım, adaletsizlik hissi…
Bunların hepsi sahaya yansıyor.

Toplum ise sahadaki yansımanın arka planını görmüyor.
Gördüğü şey, sadece sonuç.
Sert bir müdahale, yanlış bir cümle, zamanında gelmeyen bir ekip…
Ve o an, güven bir kez daha sarsılıyor.

Güven kaybı tek taraflı olmaz.
Polis, sürekli eleştirilen ve yalnız bırakılan bir yapı hissine kapıldıkça,
toplumdan uzaklaşır.
Toplum ise kendini dinlenmiyor hissettikçe,
polisi karşısında konumlandırır.

Bu döngü kırılmadıkça,
ne güvenlik tam sağlanır
ne de toplumsal huzur kalıcı olur.

Güven, sadece yetkiyle kurulmaz.
Şeffaflıkla, adaletle, iletişimle kurulur.
Ve belki de en önemlisi,
insanı merkeze alarak.

Bir sonraki bölümde,
bu güven kaybını derinleştiren bir başka başlığa geçeceğim:
hukuki belirsizlikler ve polis üzerindeki sorumluluk baskısı.
Çünkü sınırları net olmayan bir yetki,
hem polisi hem toplumu tedirgin eder.

📍 Devam edecek…
🗓️ Bir sonraki yazı: “Sınırları Belirsiz Yetki”