Hatay’da Çocuklar Gölet Gibi Yoldan Geçerek Okula Ulaşıyor: “Depremzedeler Bunu Hak Etmiyor”

Hatay’da Mesut Yılmaz İlkokulu ve Şehit Hüseyin Özbuğday Karakolu’na giden yol gölete dönüştü. Araçsız öğrenciler kum tepelerini aşarak okula ulaşmaya çalışıyor. Depremzedeler bu koşullara isyan ediyor.

Hatay’dan yükselen sessiz bir çığlık var… Depremin üzerinden aylar geçti ama bazı bölgelerde hayat hâlâ “normal” kelimesinin yanına bile uğrayamıyor. Hatay’da yaşayan vatandaşın çektiği görüntü, aslında sadece bir yolun değil; bir kentin, bir toplumun, bir vicdanın hâlâ onarılmayı beklediğini gösteriyor.

Mesut Yılmaz İlkokulu ile Şehit Hüseyin Özbuğday Karakolu’na giden yol, yağışlarla birlikte neredeyse bir gölete dönmüş durumda. Arabası olmayan öğrencilerin bu yoldan geçmesi imkânsız. Çocuklar okula ulaşabilmek için şantiye önlerinde biriken kum ve çakıl tepelerine tırmanarak, düşe kalka ilerlemek zorunda kalıyor. Minik adımların her biri, aslında büyük bir ihmalin izini taşıyor.

Üstelik burası, daha birkaç sene önce bile günlük yaşamın olağan akışı içinde kimsenin sorun etmediği bir yoldu. Şimdi ise depremle yıkılan sadece binalar değil; insanların sabrı, umudu ve hayata tutunma gücü. “Depremzedeler bunu hak etmiyor” diyen Hataylı dostumun sesi, aslında binlerce kişinin ortak sesidir.

Bir ülkenin geleceği için atılacak en önemli imza, çocukların ayak bastığı yolları güvenli hâle getirmektir. Eğitim, devletin vatandaşa sunduğu en temel hizmetlerden biridir ve bu hizmete ulaşmak için bir çocuğun hiçbir zaman gölet aşmasına, kum tepesine tırmanmasına gerek olmamalıdır.

Burada yetkililere açık bir çağrı var:
Bu yol derhâl düzenlenmeli.
Bu çocuklar yağmurdan, çamurdan, çukurdan geçerek okula gitmemeli.
Deprem bölgesindeki her vatandaşın hakkı olan güvenli ulaşım sağlanmalıdır.

Hatay, sabırla ayağa kalkmaya çalışan bir şehir. Ama bazı süreçler sabra değil, acil müdahaleye ihtiyaç duyuyor. Bu yol, o süreçlerden biridir.

Hatay’daki bu yol sorunu, deprem sonrası altyapı çalışmalarındaki eksiklikleri çarpıcı şekilde gözler önüne seriyor. Çocukların ve vatandaşların düşe kalka ilerlemek zorunda kaldığı bir güzergah, devletin temel hizmet sunmadaki yetersizliğini ve önceliklendirme hatasını ortaya koyuyor. Eğitim ve güvenli ulaşım hakları, depremzedeler için sadece bir lüks hâline gelmiş gibi görünüyor; bu durum, hem vicdani hem de yönetsel bir ihmali simgeliyor.